• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Scheherazade
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje
  • Wywiady
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Ferie z dziećmi: Głodniaki

17 stycznia 2022/0 Komentarze/w Recenzja/Autor Agnieszka Weidemann

Co zrobić z głodnymi potworkami? Oczywiście, że nakarmić. Tylko czym? Młodsze dzieciaki, po rozgrywkach w Głodniaki, będą znały całe menu tych dziwnych stworów. Podobno najlepsze są skarpety albo sztuczna szczęka dziadka, puszki, lizaki, liście i wiele innych rarytasów. Witaminki też można podać, ale tylko od czasu do czasu.

Głodniaki to gra karciana zalecana dla dzieci od 6 roku życia, choć z moich ostatnich sąsiedzkich rozgrywek wynika, że można grać z młodszymi dziećmi. Do rozgrywki, prócz kart, potrzebna jest aplikacja w smartfonie, z racji mechaniki typu scan&play. W niedużym pudełku z grą znajduje się prawie 100 dwustronnych kart. Na rewersie każdej znajduje się kod QR, na awersie składnik menu w określonym kolorze. Talia podzielona jest na 4 obszary aktywności Głodniaków, stąd, prócz nazwy przedmiotu, pojawia się ikona przypisująca kartę do lokacji. Warto zauważyć, że każda lokacja to również inne przedmioty, powiązane z nią. Nie ma nudy. Niektóre karty mają również symbol witaminy, ważny dla mechaniki gry. Ilustracje na kartach są bardzo ładne, podobają się dzieciom i dorosłym. Przy pierwszej rozgrywce należy karty rozdzielić rodzajami i umieścić w odpowiednich zagłębieniach wypraski. Z czasem karty będą mieszane, by utworzyć znów zróżnicowany wielki stos kart. Niektóre karty mają przypisane umiejętności specjalne dotyczące manipulacji kartami (dobieranie, przekazywanie) oraz dotyczące kolorów (kopiowanie, zmiana, idealne dopasowanie, anulowanie, w tym alarmu witaminowego).

Jak wspomniałam, do gry potrzebna jest aplikacja. Po jej uruchomieniu pojawia się menu, w którym gracze wybierają:

  • Tryb gry: fabularny lub imprezowy. W trybie fabularnym gracze poznają historię i kolejno odblokowują dostęp do lokacji i nowych kart. Pojawiają się też nowe Głodniaki o specjalnych zdolnościach. W trybie imprezowym używa się wszystkich odblokowanych kart (aplikacja je zapamiętuje, ale można też zresetować grę i zacząć grać od nowa), a rozgrywka jest pojedyncza.
  • Poziom trudności: łatwy, normalny lub trudny. Różnią się między sobą tym, że kolejne poziomy trudności wymagają coraz bardziej dopasowanych do stworków kart kolorów.
  • Liczbę graczy: 2, 3, 4. Zależnie od tego, gracze otrzymują 7, 6 lub 5 kart na początku gry, z których mogą wybierać odpowiedni składnik menu dla Głodniaka.
  • Lokację: poddasze, las, złomowisko, muzeum. Miejsca te są odblokowywane kolejno, po przejściu 4 poziomów każdej lokacji. Ukończony poziom otrzymuje punkty w postaci gwiazdek, można więc grać wielokrotnie na danym poziomie, bijąc swoje rekordy, albo po prostu próbując osiągnąć poziom.

W ogólnym zarysie, zasady gry sprowadzają się do karmienia Głodniaków kartami o odpowiednim kolorze. Po uruchomieniu gry gracze otrzymują informację o liczbie kart, jakie każdy ma dostać.  Na każdym poziomie gry trzeba nakarmić kilka stworków. W aplikacji, na pierwszym planie pojawia się Głodniak w kolorowym futerku. W tle widać kolejne jakie się pojawią. W danej turze wszyscy gracze wybierają 1 kartę z ręki i skanują kod QR znajdujący się na rewersie. Innym graczom można tylko powiedzieć jaki kolor karty zagrywa się, nie wolno jej pokazać przed skanowaniem. Można ustalić kolejność zagrywania kart. Decyzja jest nieodwracalna. Kolory kart po wymieszaniu powinny dać kolor futra najbardziej zbliżony do tego, w jakim pojawił się stworek na ekranie. Aplikacja wyświetla poziom podobieństwa kolorystycznego, przyznając graczom gwiazdki zwycięstwa. Na koniec rundy każdy (zwykle) dobiera 1 kartę ze stosu do ręki. Są dwie sytuacje, w których gracze mogą przegrać: jeśli zestaw otrzymanych kolorów nie osiągnie zbliżonej barwy (bodajże 65%) lub gdy stworek otrzyma za dużo przedmiotów z witaminami. W tym ostatnim przypadku działa zasada, że po otrzymaniu witaminy muszą być zagrane 3 karty bez witamin, by anulować alarm witaminowy. W grze są różnorodne stworki: zwykłe, które karmi się kolorami, lubiące jeść przedmioty z kart przypisanych tylko do wybranej lokacji, jest królik żywiący się tylko witaminami (brak witaminek to przegrana), kameleon, którego kolor ustalany jest przez pierwszą zagraną kartę, niepozwalające na rozmowy o kartach, wymagające karmienia w ciemności czy zabraniające dobierać karty.

Podsumowanie

Głodniaki to gra przeznaczona dla młodszych graczy, od 6 roku życia. Mechanika jest tak banalna, że przy pierwszej rozgrywce z córką stwierdziłyśmy, że poradzi sobie z nią każde dziecko, nawet dużo młodsze niż sugerowany wiek. I owszem, to żaden problem wybrać kartę z ręki i umieścić ją nad kamerą komórki. Tak nam się wydawało, dopóki nie usiadłyśmy z dziećmi do gry. Pojawiły się różne trudności:

  • jak trzymać karty, by inni nie widzieli,
  • w jakiej odległości umieścić kartę, by zeskanowało kod QR,
  • jak dobrać kolor karty do futerka, bo przecież w ręku są różne i niekoniecznie te właściwe,
  • jak opowiedzieć o kolorze jaki się chce zagrać, jak ustalić kolejność zagrywania kart,
  • jak nie nakarmić stworka witaminami,
  • jakie karty zachować na później, tu nie chodzi tylko o witaminki dla królika, ale też o odpowiednie kolory dla widzianych w tle kolejnych stworków czy karty jokerów,
  • jak przegrywać z humorem (co dzieje się często),
  • jak się dogadać w więcej osób.

Z młodszymi dziećmi niż 6-letnie trzeba trochę inaczej grać. W otwarte karty albo z konsultacją z innymi graczami. Wychodzi to całkiem nieźle. Gdy nabiorą wprawy, wracacie do normalnych zasad. Najłatwiej gra się w 2 osoby. Taka rozgrywka rodzic-dziecko, równolatkowie, albo rodzeństwo zapewnia więcej sukcesów niż 4-osobowa ekipa małolatów. Dogadywanie się i myślenie o kolorach to jedno, a drugie to też losowy dobór kart. Jak zarządzać kartami żeby nie przegrać? Emocjonujące zadanie.

Dzieciakom bardzo podoba się koncepcja gry, te wiecznie głodne stworki, ta różnorodność składników menu i wymagań bohaterów gry. Tryb fabularny okazał się być świetnym pomysłem. To przyciągnęło dzieciaki i utrzymało je przy grze. Chciały poznawać kolejne Głodniaki, chciały poprawiać swoje rekordy i zmierzać do końca gry. Krok po kroku. Niektóre poziomy rozgrywały kilka razy, byle tylko udało się przejść. Przy kooperacji nie jest to takie łatwe. Wybierały też poziom łatwy i normalny, trudny był za trudny, choć próbowały w trybie imprezowym. Ja chwalę tę grę za pomysłowość i wykonanie, tryb fabularny i radosną muzykę. Jeśli chodzi o przyjemność grania – jako dorosły zagram, gdy jakiś maluch będzie chciał, zaś z obserwacji dzieciaków wnioskuję, że były zachwycone. Zaznaczę, że były to dzieci niegrające w planszówki.

Pomysł połączenia kart i aplikacji uważam za bardzo dobry. Co prawda, to już nie jest typowa gra karciana, a hybryda. To połączenie można wykorzystać do różnych celów. Gdy dziecko za dużo korzysta z tabletu, komórki czy innych urządzeń elektronicznych z grami (tak, to niestety przypadłość naszych czasów, że dzieci są już w takim wieku uzależnione od elektroniki) to Głodniaki w łagodny sposób zapewnią przejście do innych, bardziej naturalnych form spędzania czasu. Jeśli zaś rodzice zapewniają dzieciom równowagę pomiędzy rozrywkami wirtualnymi a rzeczywistymi, to Głodniaki zapewnią i jedno, i drugie. Wciąganie w świat gier planszowych też można zacząć od tak lekkiej i rozrywkowej gry. Przy okazji dziecko nabędzie kilka nowych umiejętności, jeśli pokona wcześniej przedstawione przeze mnie problemy. Gra jest ciekawa, dobrze zaprojektowana i podoba się dzieciom – myślę, że sprawdzi się w grupie docelowej jako ciekawa forma rozrywki.

Na koniec jeszcze dodam, że jeśli trafi w wasze ręce wersja anglojęzyczna, to kody QR są kompatybilne z polskojęzyczną aplikacją. Taka wersja też jest przydatna, szczególnie wtedy, gdy zależy wam na poszerzaniu słownictwa. Dzieciaki z łatwością zapamiętują nowe angielskie słowa, które możecie im czytać z kart. W klasach językowych to też fajny pomysł na naukę przez zabawę, nawet wśród młodzieży – niech się wykazują i komunikują w czasie gry w języku angielskim.

Grę przekazało wydawnictwo:

0 Udostępnień
Tagi: Andreas Wilde, Głodniaki, Kids, Lucky Duck Games
https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2022/01/glodniaki-3-e1642426414479.jpg 825 1100 Agnieszka Weidemann https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2013/06/znadplanszy-scheherazade.png Agnieszka Weidemann2022-01-17 15:25:202022-01-17 15:25:20Ferie z dziećmi: Głodniaki
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Kroniki zbrodni: 2400
Wakacje przy planszy: Crime Zoom – Ostatnia karta
Wakacje przy planszy: Tu i tam
Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie
Kroniki zbrodni
Wakacje przy planszy: Nova Luna
Kieszonkowy detektyw – seria 1
Amazonia
https://scheherazade.znadplanszy.pl/kontakt/

Agnieszka "Scheherazade" Weidemann
Nowoczesne planszówki poznałam w Niemczech i od 2007 r. jestem ich wielbicielką. W 2011 r. rozpoczęłam współpracę z GamesFanatic, później ze Światem Gier Planszowych, Kurierem Planszowym, a obecnie działam na ZnadPlanszy.pl. Od wielu lat wolontariacko krzewię zamiłowanie do gier wśród dzieci i młodzieży. Jako recenzent sięgam przede wszystkim po lekkie gry dla dzieci i młodzieży, oraz rodzinne, mimo, że sama wybieram dla siebie bardziej wymagające tytuły. Granie i pisanie o grach sprawia mi ogromną przyjemność.

Scheherazade
Sklep z grami planszowymi - planszomania.pl

NAJNOWSZE WPISY

  • Ferie z młodzieżą: Skyline Express – roll and write20 stycznia 2022 - 10:32
  • Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie19 stycznia 2022 - 20:56
  • Ferie z dziećmi: Głodniaki17 stycznia 2022 - 15:25
  • Już niedługo ferie zimowe…10 stycznia 2022 - 11:11
  • Kroniki zbrodni30 grudnia 2021 - 22:07
  • Kroniki zbrodni: 240029 grudnia 2021 - 17:44
  • Escape Quest: Alcatraz i Superbohaterowie28 grudnia 2021 - 18:49
  • Kieszonkowy detektyw – seria 127 grudnia 2021 - 19:58
  • Amazonia26 grudnia 2021 - 12:38
  • Julka prezentuje: Potwory w Tokio21 grudnia 2021 - 19:44

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Recenzja
  • Wywiady

Pages

  • Katalog recenzji
  • Kontakt
  • Start
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • styczeń 2022 (4)
  • grudzień 2021 (8)
  • listopad 2021 (5)
  • październik 2021 (3)
  • wrzesień 2021 (3)
  • sierpień 2021 (8)
  • lipiec 2021 (5)
  • czerwiec 2021 (6)
  • maj 2021 (3)
  • kwiecień 2021 (9)
  • grudzień 2020 (6)
  • listopad 2020 (1)
  • sierpień 2020 (1)
  • lipiec 2020 (10)
  • czerwiec 2020 (1)
  • kwiecień 2020 (2)
  • luty 2020 (9)
  • grudzień 2019 (4)
  • listopad 2019 (6)
  • październik 2019 (3)
  • wrzesień 2019 (7)
  • sierpień 2019 (3)
  • lipiec 2019 (3)
  • czerwiec 2019 (14)
  • maj 2019 (12)
  • kwiecień 2019 (2)
  • marzec 2019 (8)
  • luty 2019 (16)
  • styczeń 2019 (18)
  • grudzień 2018 (9)
  • listopad 2018 (7)
  • październik 2018 (15)
  • wrzesień 2018 (11)
  • sierpień 2018 (11)
  • lipiec 2018 (22)
  • czerwiec 2018 (12)
  • maj 2018 (4)
  • kwiecień 2018 (13)
  • marzec 2018 (9)
  • luty 2018 (16)
  • styczeń 2018 (5)
  • grudzień 2017 (15)
  • listopad 2017 (15)
  • październik 2017 (6)
  • wrzesień 2017 (5)
  • sierpień 2017 (16)
  • lipiec 2017 (16)
  • czerwiec 2017 (5)
  • maj 2017 (6)
  • kwiecień 2017 (10)
  • marzec 2017 (1)
  • luty 2017 (10)
  • styczeń 2017 (5)
  • grudzień 2016 (14)
  • listopad 2016 (3)
  • październik 2016 (11)
  • wrzesień 2016 (4)
  • sierpień 2016 (14)
  • lipiec 2016 (8)
  • czerwiec 2016 (11)
  • maj 2016 (19)
  • kwiecień 2016 (6)
  • marzec 2016 (12)
  • luty 2016 (3)
  • styczeń 2016 (7)
  • grudzień 2015 (12)
  • listopad 2015 (10)
  • październik 2015 (7)
  • wrzesień 2015 (10)
  • sierpień 2015 (7)
  • lipiec 2015 (7)
  • czerwiec 2015 (10)
  • maj 2015 (7)
  • kwiecień 2015 (11)
  • marzec 2015 (10)
  • luty 2015 (11)
  • styczeń 2015 (2)
  • grudzień 2014 (8)
  • listopad 2014 (11)
  • październik 2014 (9)
  • wrzesień 2014 (14)
  • sierpień 2014 (19)
  • lipiec 2014 (18)
  • czerwiec 2014 (9)
  • maj 2014 (13)
  • kwiecień 2014 (8)
  • marzec 2014 (10)
  • luty 2014 (3)
  • styczeń 2014 (11)
  • grudzień 2013 (9)
  • listopad 2013 (3)
  • październik 2013 (19)
  • wrzesień 2013 (13)
  • sierpień 2013 (10)
  • lipiec 2013 (18)
  • czerwiec 2013 (14)
  • maj 2013 (9)
  • kwiecień 2013 (3)
  • marzec 2013 (2)
  • luty 2013 (5)
  • styczeń 2013 (6)
  • grudzień 2012 (12)
  • listopad 2012 (11)
  • październik 2012 (11)
  • wrzesień 2012 (7)
  • sierpień 2012 (4)
  • lipiec 2012 (3)
  • czerwiec 2012 (5)
  • maj 2012 (3)
  • kwiecień 2012 (4)
  • marzec 2012 (5)
  • luty 2012 (3)
  • styczeń 2012 (6)
  • grudzień 2011 (7)
  • listopad 2011 (4)
  • październik 2011 (7)
  • wrzesień 2011 (7)
  • sierpień 2011 (9)
  • lipiec 2011 (5)
  • czerwiec 2011 (6)
  • maj 2011 (3)
  • kwiecień 2011 (3)
  • marzec 2011 (2)
  • luty 2011 (2)
  • styczeń 2011 (1)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Scheherazade | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Już niedługo ferie zimowe… Link to: Już niedługo ferie zimowe… Już niedługo ferie zimowe… Link to: Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie Link to: Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie
Scroll to top Scroll to top Scroll to top