Z doświadczenia wiem, że rozwiązywanie łamigłówek przynosi ogromne korzyści. Dzieciom, młodzieży, dorosłym i starszym. Jeśli nadarza się okazja, a mam takie często, podsuwam je wszystkim. Obserwując sposób w jaki ludzie podchodzą do łamigłówek, udało mi się zebrać 7 grzechów głównych popełnianych przy ich rozwiązywaniu. Przeczytajcie, weźcie sobie do serca i więcej nie grzeszcie.
12 lipca 2013 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Chrzanowie odbył się mini turniej gry Qwirkle dla dzieci w wieku 8-12 lat. Turniej został zorganizowany dzięki uprzejmości wydawnictwa G3, które na ten czas przesłało do biblioteki 4 turniejowe egzemplarze Qwirkle, za co bardzo dziękuję. Podziękowania należą się również wszystkim pracownikom Oddziału dla Dzieci i wolontariuszom – dzięki ich pomocy cały turniej przebiegł bardzo dobrze. A jak było?
Tegoroczne nominacje do prestiżowej nagrody Spiel des Jahres wzbudziły sporo kontrowersji. Po niedawnym ogłoszeniu wyników moja wiara w jakość tej nagrody upadła. Z hukiem potoczyła się w ciemny kąt i posiedziała tam kilka godzin. W tym czasie coś sobie przemyślałam. Zaczęłam od prostych skojarzeń odnośnie gry Hanabi. Antoine Bauza – znany projektant. Tematyka – nudna jak flaki z olejem. Grafika – prostacka. Mechanika – i tu przestawiłam się na sposób myślenia grupy docelowej SdJ.
Już niedługo będziecie mogli przeczytać na moim blogu kilka słów o “Ogonku” – dodatku do gry “Kolejka” Karola Madaja. Zanim to nastąpi, chciałam zaprosić Was do wzięcia udziału w konkursie. Do wygrania jest 1 egzemplarz gry Kolejka wraz z dodatkiem Ogonek. Nagrodę ufundował Instytut Pamięci Narodowej.
Są takie gry, przy których nie da się zachować pokerowej twarzy. Są takie gry, w których każde działanie wyzwala śmiech. Są takie gry, w których ten śmiech przenosi się między graczami niczym średniowieczna zaraza – dopada nagle, bez wyjątku, a gorączka trawi do końca. Taka zaraza wyszła z pudełka gry Karaluszek Kłamczuszek – edycja królewska. Mikroby śmiechonośne nie tkwią ani w cwanym uśmiechu króla karalucha obecnego na pudełku, ani w zabawnych grafikach 7 zwierząt występujących w grze. Prosta mechanika raczej też nie jest ich źródłem, ani litościwe grymasy wielbicieli ciężkich eurogier. Jestem pewna, że uaktywniają się i namnażają w chwili mieszania prawdy z kłamstwem, w obecności różnych osób. Tak, istotą tej gry jest blef.
Lubię grać. Lubię nosić gry na zajęcia z obcymi ludźmi. Lubię tłumaczyć zasady i patrzeć jak rozgrywki sprawiają ludziom radość. Jednak jest coś czego nie lubię. Tego w jakim stanie wracają niektóre moje gry. Moje ukochane pudła. Moje wypielęgnowane gry, których nigdy nikt z domowników czy przyjaciół nie zniszczył. Nawet mam zaufanie do mojej 4,5 latki, która, choć ćwiczyła ząbki na kartonikach z gry Rodzinki Granny, nigdy nic nie zniszczyła. Zaś obcy…
Przeglądając nagrodzone bądź wyróżnione tytuły w konkursie wydawnictwa Galakta, natknęłam się na znajome nazwiska. Napisałam więc do Marcina Ropki, który jest współautorem wyróżnionej przez Galaktę gry, w kategorii ogólnej (dowolny temat), Novus Universitas.
W sobotę wieczorem opublikowałam ostatni wpis na fan page’u serwisu Games Fanatic. Będę go pamiętać z dwóch powodów. Po pierwsze, była to zapowiedź premier wydawnictwa Portal, na które czekam z niecierpliwością. Po drugie, było to rozstanie z częścią mojego życia. No tak, wypatrywanie newsów, ich selekcja i publikowanie odbywało się w miarę na bieżąco. Miałam taką możliwość i wrosło to w codzienne moje sprawy. Otwierałam oczy i sprawdzałam czy ktoś coś ważnego wrzucił na FB, zanim zamknęłam oczy – to samo. Dzień za dniem, pełne hobbystyczne uzależnienie.