• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Scheherazade
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje
  • Wywiady
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

CV

21 kwietnia 2014/1 Comment/w Recenzja/Autor Agnieszka Weidemann

Według teorii S. Shermana i A. McConnella myślenie kontrfaktyczne spełnia trzy funkcje: poprawia nam nastrój, daje poczucie kontroli nad światem i pozwala unikać tych samych błędów w przyszłości. Istnieje tez inna teoria J. Petrocelliego, według której takie myślenie wywołuje u ludzi fałszywe poczucie kompetencji, zawyżania ich, a tym samym hamowania osiągnięć.

Myślenie kontrfaktyczne pojawia się w życiu każdego człowieka, a takie myślenie jest również tłem gry CV – „Co by było, gdyby…”. Zastanawiam się jakie znaczenie pod względem psychologicznym ma ta gra. Zastanawiam się ze względu na rozmowy jakie prowadziłam z wieloma ludźmi, ciągle czegoś żałującymi, często wplatającymi w rozmowy wyrażenia „gdybym zrobił to i tamto, to byłbym, miałbym…”. Zastanawiam się, bo coś zauważyłam w trakcie gry i po niej.

CV Filipa Miłuńskiego, prócz swojej zewnętrznej warstwy czyli bycia po prostu grą planszową, ma w moim odczuciu drugie dno. Jest humorystycznym wentylem, przez który można upuścić swoje żale do życia i swoich wyborów. Gra pozwala w szybki sposób przeżyć życie na nowo, od lat dziecięcych, przez młodość, dojrzałość, aż do starości. Dokonać takich a nie innych wyborów: zaplanowanych lub w oparciu o to, co podeśle los. Spojrzeć na osiągnięcia z perspektywy starości i ubarwić opowieść o swoim życiu żartobliwymi tekstami. Całość domykają humorystyczne grafiki, adekwatne do opisów, czasem wręcz karykaturalnie przerysowane, ale jakże prawdziwe. Podobnie jest z doborem ikon (zdrowie, wiedza, relacje, pieniądze, szczęście, pech) do danego wydarzenia z życia. Niepotwierdzone badaniami, ale odnoszę wrażenie, że ta gra działa dobrze na psychikę niektórych „gdybaczy” – tematyką, mechaniką i oprawą graficzną, naturalnie przychodzącym wyluzowaniem, uśmiechem i dystansem do rzeczywistości. To ostatnie jest jakże potrzebne „tu i teraz”.

CV to gra karciano-kościana, w której gracze walczą o punkty zwycięstwa pisząc swój życiorys od nowa. Życiorys tworzą karty, zaś te zdobywa się przy pomocy symboli z rzutów kośćmi. Tury graczy przebiegają dynamicznie i nie ma żadnych przestojów. Gracze podejmują szybkie decyzje odnośnie rzutów kośćmi (przerzucania nimi, odkładania wyrzuconych symboli na kościach), wyboru żetonów z aktywnych kart czy kart akcji z ręki po to, by zdobyć w trakcie tury maksymalnie 2 karty życiorysu lub akcji. W życiu trzeba we wszystko inwestować, mniej lub więcej, ponosić koszty stałe lub jednorazowe, zysk też jest na różnym poziomie. Doświadcza się też trudnych sytuacji, spadających nagle, wpadamy w sidła pecha. To wszystko znajdziemy również w CV. Los wyrażony jest w rzucie kośćmi, mamy na niego częściowy wpływ, mogąc przerzucić wybrane kości 2 lub 3 krotnie, mogąc wspomóc się tym co w życiu osiągnęliśmy, czyli zyskiem z poprzednich inwestycji, lub dodatkowym działaniem w postaci zagrania karty akcji. Na pecha niespecjalnie możemy zareagować, wszelkie straty nim spowodowane trzeba przetrwać z zaciśniętymi zębami i iść dalej. Nawet czasem trzeba skorzystać z pomocy społecznej. W CV zdobywamy wiedzę, majątek, dbamy o swoje zdrowie, o relacje z innymi i pracujemy. W sposób bardzo uproszczony, ale jednak interesujący. Za tę życiowość, za klimat, lekkość i humor bardzo cenię CV.

Za mechanikę też cenię. Choć nie jest innowacyjna, to wszystkie elementy bardzo zgrabnie zazębiają się ze sobą. Mogę ponarzekać tylko na zbyt dużą liczbę pytań pojawiającą się w trakcie pierwszej rozgrywki, na które w instrukcji nie zawsze można znaleźć odpowiedzi (ratować może forum). Choć jest to gra z serii expert Granny, to z powodzeniem można grać w nią rodzinnie, dzieci 8 letnie też sobie radzą. Rzuty kostkami, odczytywanie symboli i ich przypisywanie, a następnie tworzenie zbiorów ze zdobytych kart okazało się bardzo proste. Dobrze by jednak było, gdyby przy pierwszej rozgrywce był już doświadczony gracz przypominający o mechanicznych drobnostkach np. zamrożenie kości pecha (brak możliwości przerzucania), stałe koszty niektórych kart, dobieranie żetonów do kart aktywnych, usuwanie 1 karty z banku kart po każdej rundzie lub po turze każdego gracza w wersji 2-osobowej. W grze interakcji nie ma praktycznie żadnej, sprowadza się ona przede wszystkim do podbierania sobie kart z puli, czasem w wyniku działania jakiejś karty (np. Koleżanka z pracy). Życie w końcu sami sobie kreujemy. Odnośnie losowości – widać ją w tej grze dość mocno. Sama mam szczęście do skrajnych sytuacji, po pierwszej rozgrywce, w której los podrzucał mi ciągle kości pecha, niewiele mogłam zrobić. Nie ratowała mnie nawet pomoc społeczna. Odczucia miałam mieszane, a jednak klimat gry zachęcił do kolejnych rozgrywek i dobrze się stało, bo z rozgrywki na rozgrywkę zauważałam coraz więcej pozytywów, no może prócz 1 zbyt mocno punktującej karty celów i czasem zbyt dużej różnicy punktów między graczami. Odnośnie tego ostatniego – życie to życie, jednym wiedzie się lepiej, innym gorzej. Wprowadzenie kart celów to bardzo dobry pomysł. Każdy gracz na początku gry otrzymuje 1 kartę celu (gracz nie ujawnia jej treści), 1 karta jest celem publicznym (czyli jest znana wszystkim graczom). Tajność wprowadza dodatkowe emocje, można próbować zgadnąć cele przeciwników i kupować potrzebne im karty (o ile los na to pozwoli), można też czekać w napięciu na koniec gry, by ostatecznie ustalić zwycięzcę. Zrealizowanie tajnego celu z karty daje graczom dodatkowe punkty, do tego dochodzą punkty za posiadanie kart danego rodzaju: zdrowie, relacje, wiedza, oraz punkty ze zdobytego majątku i punkty za najlepiej zrealizowany cel publiczny.

Odczucia moje i moich współgraczy są jak najbardziej pozytywne. Gra się tak samo dobrze w 2, 3 i 4 osoby. Polecam.

Grę przekazał wydawca:

0 Udostępnień
Tagi: CV, Filip Miłuński, Granna
https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2014/04/cv-1.jpg 511 900 Agnieszka Weidemann https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2013/06/znadplanszy-scheherazade.png Agnieszka Weidemann2014-04-21 12:47:362021-01-16 19:16:10CV
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Jaki to ptak?
Antywirus – wirusologia stosowana
IQ żelki
Granna – serie wydawnicze
Mamusie i Auta – dla 2-4 latków
Tangramy
Łamigami
Wspomnień czar – Granna o Essen 2012
https://scheherazade.znadplanszy.pl/kontakt/

Agnieszka "Scheherazade" Weidemann
Nowoczesne planszówki poznałam w Niemczech i od 2007 r. jestem ich wielbicielką. W 2011 r. rozpoczęłam współpracę z GamesFanatic, później ze Światem Gier Planszowych, Kurierem Planszowym, a obecnie działam na ZnadPlanszy.pl. Od wielu lat wolontariacko krzewię zamiłowanie do gier wśród dzieci i młodzieży. Jako recenzent sięgam przede wszystkim po lekkie gry dla dzieci i młodzieży, oraz rodzinne, mimo, że sama wybieram dla siebie bardziej wymagające tytuły. Granie i pisanie o grach sprawia mi ogromną przyjemność.

Scheherazade
Sklep z grami planszowymi - planszomania.pl

NAJNOWSZE WPISY

  • Ferie z młodzieżą: Skyline Express – roll and write20 stycznia 2022 - 10:32
  • Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie19 stycznia 2022 - 20:56
  • Ferie z dziećmi: Głodniaki17 stycznia 2022 - 15:25
  • Już niedługo ferie zimowe…10 stycznia 2022 - 11:11
  • Kroniki zbrodni30 grudnia 2021 - 22:07
  • Kroniki zbrodni: 240029 grudnia 2021 - 17:44
  • Escape Quest: Alcatraz i Superbohaterowie28 grudnia 2021 - 18:49
  • Kieszonkowy detektyw – seria 127 grudnia 2021 - 19:58
  • Amazonia26 grudnia 2021 - 12:38
  • Julka prezentuje: Potwory w Tokio21 grudnia 2021 - 19:44

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Recenzja
  • Wywiady

Pages

  • Katalog recenzji
  • Kontakt
  • Start
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • styczeń 2022 (4)
  • grudzień 2021 (8)
  • listopad 2021 (5)
  • październik 2021 (3)
  • wrzesień 2021 (3)
  • sierpień 2021 (8)
  • lipiec 2021 (5)
  • czerwiec 2021 (6)
  • maj 2021 (3)
  • kwiecień 2021 (9)
  • grudzień 2020 (6)
  • listopad 2020 (1)
  • sierpień 2020 (1)
  • lipiec 2020 (10)
  • czerwiec 2020 (1)
  • kwiecień 2020 (2)
  • luty 2020 (9)
  • grudzień 2019 (4)
  • listopad 2019 (6)
  • październik 2019 (3)
  • wrzesień 2019 (7)
  • sierpień 2019 (3)
  • lipiec 2019 (3)
  • czerwiec 2019 (14)
  • maj 2019 (12)
  • kwiecień 2019 (2)
  • marzec 2019 (8)
  • luty 2019 (16)
  • styczeń 2019 (18)
  • grudzień 2018 (9)
  • listopad 2018 (7)
  • październik 2018 (15)
  • wrzesień 2018 (11)
  • sierpień 2018 (11)
  • lipiec 2018 (22)
  • czerwiec 2018 (12)
  • maj 2018 (4)
  • kwiecień 2018 (13)
  • marzec 2018 (9)
  • luty 2018 (16)
  • styczeń 2018 (5)
  • grudzień 2017 (15)
  • listopad 2017 (15)
  • październik 2017 (6)
  • wrzesień 2017 (5)
  • sierpień 2017 (16)
  • lipiec 2017 (16)
  • czerwiec 2017 (5)
  • maj 2017 (6)
  • kwiecień 2017 (10)
  • marzec 2017 (1)
  • luty 2017 (10)
  • styczeń 2017 (5)
  • grudzień 2016 (14)
  • listopad 2016 (3)
  • październik 2016 (11)
  • wrzesień 2016 (4)
  • sierpień 2016 (14)
  • lipiec 2016 (8)
  • czerwiec 2016 (11)
  • maj 2016 (19)
  • kwiecień 2016 (6)
  • marzec 2016 (12)
  • luty 2016 (3)
  • styczeń 2016 (7)
  • grudzień 2015 (12)
  • listopad 2015 (10)
  • październik 2015 (7)
  • wrzesień 2015 (10)
  • sierpień 2015 (7)
  • lipiec 2015 (7)
  • czerwiec 2015 (10)
  • maj 2015 (7)
  • kwiecień 2015 (11)
  • marzec 2015 (10)
  • luty 2015 (11)
  • styczeń 2015 (2)
  • grudzień 2014 (8)
  • listopad 2014 (11)
  • październik 2014 (9)
  • wrzesień 2014 (14)
  • sierpień 2014 (19)
  • lipiec 2014 (18)
  • czerwiec 2014 (9)
  • maj 2014 (13)
  • kwiecień 2014 (8)
  • marzec 2014 (10)
  • luty 2014 (3)
  • styczeń 2014 (11)
  • grudzień 2013 (9)
  • listopad 2013 (3)
  • październik 2013 (19)
  • wrzesień 2013 (13)
  • sierpień 2013 (10)
  • lipiec 2013 (18)
  • czerwiec 2013 (14)
  • maj 2013 (9)
  • kwiecień 2013 (3)
  • marzec 2013 (2)
  • luty 2013 (5)
  • styczeń 2013 (6)
  • grudzień 2012 (12)
  • listopad 2012 (11)
  • październik 2012 (11)
  • wrzesień 2012 (7)
  • sierpień 2012 (4)
  • lipiec 2012 (3)
  • czerwiec 2012 (5)
  • maj 2012 (3)
  • kwiecień 2012 (4)
  • marzec 2012 (5)
  • luty 2012 (3)
  • styczeń 2012 (6)
  • grudzień 2011 (7)
  • listopad 2011 (4)
  • październik 2011 (7)
  • wrzesień 2011 (7)
  • sierpień 2011 (9)
  • lipiec 2011 (5)
  • czerwiec 2011 (6)
  • maj 2011 (3)
  • kwiecień 2011 (3)
  • marzec 2011 (2)
  • luty 2011 (2)
  • styczeń 2011 (1)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Scheherazade | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Potwory w Tokio Link to: Potwory w Tokio Potwory w Tokio Link to: Nie blefuj! Link to: Nie blefuj! Nie blefuj!
Scroll to top Scroll to top Scroll to top