• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Scheherazade
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje
  • Wywiady
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Monster City

19 października 2021/0 Komentarze/w Recenzja/Autor Agnieszka Weidemann

„Monster City” to polska edycja gry Quietville Michaela Schachta, wydanej po raz pierwszy w 2006 r. Dzięki wydawnictwu Nasza Księgarnia i umiejętnościom ilustratorskim Mariusza Gandzela,  pierwsza polska edycja błyszczy na tle pierwowzoru. Jeśli nie słyszeliście jeszcze o tej grze, której premiera miała miejsce kilka dni temu, to zapraszam do zapoznania się z jej opisem. To tytuł lekki, z szybką i wciągającą rozgrywką, do którego z przyjemnością się powraca. Przeznaczony jest dla starszych dzieci, młodzieży, rodzin i graczy ceniący drobne i odprężające gry.

W grze wcielamy się w budowniczych metropolii, których praca jest syzyfowa. Ledwo co wzniesione budynki przyciągają różne gigantyczne potwory, a te dokonują dzieła zniszczenia. Trzeba więc tak budować i tak kierować potwory, by ta praca, mimo wszystko, przyniosła graczom korzyści. Wynika z tego, że ideą przyświecającą grze jest po prostu „buduj i niszcz”.

Monster City to gra karciana, przeznaczona dla 3-5 graczy, od 8. roku życia. Najważniejszymi dla rozgrywki są karty potworów, budynków, wydarzeń. Są też karty stop, punktowania, żetony banknotów, notes punktacji i ołówek. Wszystkie zilustrowane w sposób ciekawy, estetyczny, z dobrze zaznaczonymi elementami potrzebnymi podczas zabawy. Szczególnie cieszą karty potworów, z postaciami znanymi z popkultury i bardzo dynamicznie przedstawionymi. Możecie mi troszkę pozazdrościć plakatów właśnie z takimi potworami. Zastosowano też ułatwienia dla osób mających problem z rozróżnianiem kolorów.

W zasadach gry znajdują się dwie propozycje rozgrywek: podstawowa i z kartami wydarzeń. Obie świetne, rozgrywamy je więc zamiennie, zgodnie z chwilową potrzebą. Wspólne pole gry tworzą 5 odsłoniętych kart projektów (budynki) i 5 kart potworów. Obok nich znajdują się stosy, z których uzupełnia się wspomniane karty, w chwili, gdy wszystkie odsłonięte karty danego rodzaju zostaną zabrane przez graczy. Boli tak rzadkie uzupełnianie puli.

Każdy gracz rozpoczyna grę z 1 tekturowym banknotem, 2 startowymi kartami budynków i kartą stop. Tury rozgrywane są przez graczy kolejno, a dana runda kończy się w chwili, gdy na stosie kart budynków pojawi się karta punktowania, a gracze zabiorą z wspólnego pola gry wszystkie karty budynków. Takich rund jest w sumie 4 i po zakończeniu każdej gracze podejmują decyzję za co chcą otrzymać punkty. To naprawdę świetne mechaniczne rozwiązanie. Można zdobyć punkty za: najniższe lub najwyższe budynki, za wszystkie posiadane budynki lub budynki w 1 wybranym kolorze. Co więcej, daną punktację wybiera się tylko raz na całą grę i oznacza się to w dołączonym do gry notesie. Wygrywa osoba z największą liczbą punktów.

Punkty zależą od tego co się wybuduje i co się zniszczy czyli od decyzji gracza i działań pozostałych budowniczych. W swojej turze gracz wykonuje 1 akcję z 3 dostępnych:

  • Wzniesienie budynku – gracz bierze kartę budynku ze środka stołu i dokłada do swoich budynków, leżących przed nim na stole. Opłata to 1 banknot, przy ich braku musi wykonać inną dostępną akcję.
  • Atak potwora – gracz wybiera 1 kartę z dostępnych potworów i niszczy budynki w swoim mieście, zgodnie z opisem wziętej karty. Bez względu na liczbę zniszczonych budynków (karty odkłada się na wspólny stos kart odrzuconych), gracz otrzymuje 1 banknot. Nie można wykonać tej akcji jeśli gracz ma 2 banknoty. Ikony zniszczeń wskazują kolor i liczbę budynków, np.: wszystkie posiadane w 1 kolorze, pojedyncze w określonych kolorach, budynki o określonej wartości, budynki w dowolnym kolorze.
  • Stop – to akcja jednorazowa, trzeba więc ją wykorzystać w najlepszym momencie. Dzięki niej gracz nie wykonuje żadnych akcji w swojej turze. W moim odczuciu, jest to bardzo ważna akcja, ratująca w bardzo trudnym momencie.

Jak widzicie, akcji jest tu niewiele. Jest trochę losowości, ale przede wszystkim są wybory gracza i zależność od działań podjętych przez inne osoby. Bywa, że gracz kalkulując przepływ kart ze stołu, zostanie uwikłany przez współgraczy w taką sytuację, że 1 kartą potwora zniszczy prawie cały swój dorobek. O tak, można mieć z e r o punktów na koniec danej rundy. Można też uzyskać bardzo dużą różnicę w punktacji końcowej.

Dla urozmaicenia gry, można do niej wprowadzić karty wydarzeń. Podczas przygotowania gry, każdy gracz otrzymuje takie 2 losowe karty zamiast karty stop. W trakcie gry zdobywa się je za zniszczenie co najmniej 2 budynków podczas ataku potwora. W swojej turze gracz zagrywa taką kartę w ramach 1 akcji (zastępuje jednorazową akcję z kartą stop). Może, ale nie musi wykonać przypisaną do niej akcję pozwalającą na: otrzymanie 1 banknotu, odrzucenie 1 karty potwora lub budynku z puli ogólnej, zastąpienie wszystkich dostępnych kart potworów nowymi, zamianę 1 karty budynku ze swojego pola gry z pulą ogólną, zmianę kolejności grania. Taka dodatkowa akcja pozwala nie tylko bardziej kombinować na swoją korzyść, ale również wprowadza niezłe zamieszanie na polu gry. Gracze do swoich szybkich przeliczeń o opłacalności wzięcia jakiejś karty z pola gry, muszą dodatkowo wziąć pod uwagę niespodziewane zmiany dokonane kartami wydarzeń, zagranymi przez współgraczy. Kto, kiedy i co zagra jest nie do przewidzenia. Wprowadza to dodatkowe emocje do gry.

Monster City to gra, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Mechanika gry jest prosta, a zasady tłumaczą ją w sposób czytelny, również dzięki dobrze dobranym, opisanym i zilustrowanym przykładom. Choć gracz ma do dyspozycji 2-3 akcje i przez całą grę robi cały czas to samo, to w tym „buduj i niszcz” jest ukryte tyle emocji, że gra przykuwa do stołu i zachęca do kolejnych rozgrywek. Przez całą rozgrywkę gracze bacznie analizują karty obecne w puli ogólnej i w swoich miastach pod kątem co zebrać i kiedy, by straty były jak najmniejsze. Tu nie myśli się o zyskach, tylko o przetrwaniu. Po pierwszej rundzie, gracz jeszcze odczuwa spokój, bo może dopasować posiadane karty miasta do dowolnej punktacji. Przypominam z zasad, że sam wybiera co przyniesie mu punkty w danej rundzie. Jednak każda kolejna runda, to coraz mniejsza możliwość wyboru rodzaju punktacji. Jest w tej grze poczucie coraz większej ciasnoty. I nie tylko z powodu punktacji na koniec każdej rundy. Mechanika wymusza na graczach określone akcje za pomocą banknotów. Nie masz ich to niszcz, masz to buduj. Jedyny moment poczucia całkowitej wolności wyboru, to posiadanie 1 banknotu. Nie ważne w jakim momencie gry się znajdujemy, cały czas jest konieczność podejmowania decyzji, w tym jaką kartę wziąć z pola gry: budynek trzeba dopasować raczej do możliwej punktacji, ale też trzeba patrzeć co będą niszczyć potwory, czasem trzeba podjąć decyzję o niszczeniu, by straty były jak najmniejsze, uwzględniając przy tym przepływ kart na polu gry. Niestety nie wszystko da się przeliczyć i przewidzieć, raz na grę zawsze można się uratować kartą stop z podstawowej wersji gry. Tylko raz, co boli okrutnie, ale też zmusza to pozostawienia jej w zasobach na czarną godzinę. Kolejnym elementem podnoszącym napięcie są ubywające karty z pola gry i zmuszanie graczy do wyboru tego, co pozostało. Szczęśliwy jest ten gracz, którego tura zaczyna się z pełnym pakietem kart. Tu jeszcze zwrócę uwagę, że karty budynków i potworów w dostępnej puli, nie są uzupełniane jednocześnie, co jest kolejnym elementem ograniczającym wybór. W tej grze jest również obecny czynnik losowy podczas dystrybucji kart. Dzięki niemu (i wyborom dokonywanym przez graczy) emocje w grze są zawsze. Losowość wpływa na wyniki, ale nie odczuwaliśmy przytłoczenia nią. Zresztą lekka gra musi ją mieć. Odnośnie wariantu z kartami wydarzeń – jest równie atrakcyjny jak wersja podstawowa, ale też wprowadza więcej radości dając graczom nowe możliwości. Nie myślcie, że zdobywa się je łatwo, bo stawiają też gracza przed koniecznością takiego doboru kart potworów, by niszczyły więcej niż 1 budynek. Ja raczej wolę zachować budynki niż je niszczyć, ale każdy gra jak mu pasuje.

Monster City jest świetną lekką grą, w której od początku czuje się presję i ciasnotę. To sprawia, że do gry chętnie się sięga. Polecam!

Rozgrywka rozpoznawcza
Rozgrywka rozpoznawcza

Grę wydało wydawnictwo:

0 Udostępnień
Tagi: Michael Schacht, Monster City, Nasza Księgarnia
https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2021/10/monster_city-2.jpg 825 1100 Agnieszka Weidemann https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2013/06/znadplanszy-scheherazade.png Agnieszka Weidemann2021-10-19 13:25:562021-10-19 13:25:56Monster City
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Na końcu języka 2
Twardy orzech do zgryzienia
Dzień Dziecka #2
Polska, gola!
Na końcu języka
Nigdy w życiu!
Choinka
Bukiet razy 300
https://scheherazade.znadplanszy.pl/kontakt/

Agnieszka "Scheherazade" Weidemann
Nowoczesne planszówki poznałam w Niemczech i od 2007 r. jestem ich wielbicielką. W 2011 r. rozpoczęłam współpracę z GamesFanatic, później ze Światem Gier Planszowych, Kurierem Planszowym, a obecnie działam na ZnadPlanszy.pl. Od wielu lat wolontariacko krzewię zamiłowanie do gier wśród dzieci i młodzieży. Jako recenzent sięgam przede wszystkim po lekkie gry dla dzieci i młodzieży, oraz rodzinne, mimo, że sama wybieram dla siebie bardziej wymagające tytuły. Granie i pisanie o grach sprawia mi ogromną przyjemność.

Scheherazade
Sklep z grami planszowymi - planszomania.pl

NAJNOWSZE WPISY

  • Ferie z młodzieżą: Skyline Express – roll and write20 stycznia 2022 - 10:32
  • Ferie z dziećmi: Kroniki przygody – Wyprawa po Księżycowe Kamienie19 stycznia 2022 - 20:56
  • Ferie z dziećmi: Głodniaki17 stycznia 2022 - 15:25
  • Już niedługo ferie zimowe…10 stycznia 2022 - 11:11
  • Kroniki zbrodni30 grudnia 2021 - 22:07
  • Kroniki zbrodni: 240029 grudnia 2021 - 17:44
  • Escape Quest: Alcatraz i Superbohaterowie28 grudnia 2021 - 18:49
  • Kieszonkowy detektyw – seria 127 grudnia 2021 - 19:58
  • Amazonia26 grudnia 2021 - 12:38
  • Julka prezentuje: Potwory w Tokio21 grudnia 2021 - 19:44

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Recenzja
  • Wywiady

Pages

  • Katalog recenzji
  • Kontakt
  • Start
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • styczeń 2022 (4)
  • grudzień 2021 (8)
  • listopad 2021 (5)
  • październik 2021 (3)
  • wrzesień 2021 (3)
  • sierpień 2021 (8)
  • lipiec 2021 (5)
  • czerwiec 2021 (6)
  • maj 2021 (3)
  • kwiecień 2021 (9)
  • grudzień 2020 (6)
  • listopad 2020 (1)
  • sierpień 2020 (1)
  • lipiec 2020 (10)
  • czerwiec 2020 (1)
  • kwiecień 2020 (2)
  • luty 2020 (9)
  • grudzień 2019 (4)
  • listopad 2019 (6)
  • październik 2019 (3)
  • wrzesień 2019 (7)
  • sierpień 2019 (3)
  • lipiec 2019 (3)
  • czerwiec 2019 (14)
  • maj 2019 (12)
  • kwiecień 2019 (2)
  • marzec 2019 (8)
  • luty 2019 (16)
  • styczeń 2019 (18)
  • grudzień 2018 (9)
  • listopad 2018 (7)
  • październik 2018 (15)
  • wrzesień 2018 (11)
  • sierpień 2018 (11)
  • lipiec 2018 (22)
  • czerwiec 2018 (12)
  • maj 2018 (4)
  • kwiecień 2018 (13)
  • marzec 2018 (9)
  • luty 2018 (16)
  • styczeń 2018 (5)
  • grudzień 2017 (15)
  • listopad 2017 (15)
  • październik 2017 (6)
  • wrzesień 2017 (5)
  • sierpień 2017 (16)
  • lipiec 2017 (16)
  • czerwiec 2017 (5)
  • maj 2017 (6)
  • kwiecień 2017 (10)
  • marzec 2017 (1)
  • luty 2017 (10)
  • styczeń 2017 (5)
  • grudzień 2016 (14)
  • listopad 2016 (3)
  • październik 2016 (11)
  • wrzesień 2016 (4)
  • sierpień 2016 (14)
  • lipiec 2016 (8)
  • czerwiec 2016 (11)
  • maj 2016 (19)
  • kwiecień 2016 (6)
  • marzec 2016 (12)
  • luty 2016 (3)
  • styczeń 2016 (7)
  • grudzień 2015 (12)
  • listopad 2015 (10)
  • październik 2015 (7)
  • wrzesień 2015 (10)
  • sierpień 2015 (7)
  • lipiec 2015 (7)
  • czerwiec 2015 (10)
  • maj 2015 (7)
  • kwiecień 2015 (11)
  • marzec 2015 (10)
  • luty 2015 (11)
  • styczeń 2015 (2)
  • grudzień 2014 (8)
  • listopad 2014 (11)
  • październik 2014 (9)
  • wrzesień 2014 (14)
  • sierpień 2014 (19)
  • lipiec 2014 (18)
  • czerwiec 2014 (9)
  • maj 2014 (13)
  • kwiecień 2014 (8)
  • marzec 2014 (10)
  • luty 2014 (3)
  • styczeń 2014 (11)
  • grudzień 2013 (9)
  • listopad 2013 (3)
  • październik 2013 (19)
  • wrzesień 2013 (13)
  • sierpień 2013 (10)
  • lipiec 2013 (18)
  • czerwiec 2013 (14)
  • maj 2013 (9)
  • kwiecień 2013 (3)
  • marzec 2013 (2)
  • luty 2013 (5)
  • styczeń 2013 (6)
  • grudzień 2012 (12)
  • listopad 2012 (11)
  • październik 2012 (11)
  • wrzesień 2012 (7)
  • sierpień 2012 (4)
  • lipiec 2012 (3)
  • czerwiec 2012 (5)
  • maj 2012 (3)
  • kwiecień 2012 (4)
  • marzec 2012 (5)
  • luty 2012 (3)
  • styczeń 2012 (6)
  • grudzień 2011 (7)
  • listopad 2011 (4)
  • październik 2011 (7)
  • wrzesień 2011 (7)
  • sierpień 2011 (9)
  • lipiec 2011 (5)
  • czerwiec 2011 (6)
  • maj 2011 (3)
  • kwiecień 2011 (3)
  • marzec 2011 (2)
  • luty 2011 (2)
  • styczeń 2011 (1)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Scheherazade | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Julka odpakowuje: Kokopelli Link to: Julka odpakowuje: Kokopelli Julka odpakowuje: Kokopelli Link to: Julka odpakowuje: Ubongo Lines Link to: Julka odpakowuje: Ubongo Lines Julka odpakowuje: Ubongo Lines
Scroll to top Scroll to top Scroll to top